Apple MacBook 2.2 GHz/160GB

Terwijl ik deze tekst op mijn zwarte MacBook tik, weet ik weer waarom ik een Overstapper ben. Na een week Windows-op-het-werk, valt me weer op hoe lekker ik kan doorwerken.

Waar Windows zich opstelt als een verwende kleuter - Nee, ik wil *nu* updaten! Kijk eens, nu knipper ik met mijn systeemvakicoontjes! Ik wil dat je *nu* naar deze zinloze melding kijkt en op OK drukt! - vergeet ik bij OSX dat ik met een computer werk. En zo hoort dat: don't make me think. Tijd en aandacht zijn schaars, en mijn Apple springt daar tenminste bedachtzaam mee om.

Als je puur naar de specs kijkt, dan springt dit model er niet uit. Zeker niet voor het - toegegeven - pittige prijskaartje. Wat, geen kaartlezer?! Wat, geen full size DVI-aansluiting?! En ook nog eens geen PC Card-slot?! Maar een laptop is voor mij in de eerste plaats een productiviteitstool. En net als een leuke dame beoordeel je die niet op het aantal openingen. Het gaat om de match, en als de klik er is kun je samen een hoop lol hebben.

En de klik is er, geloof me. Het begint al bij de buitenkant. Streel het satijnzwarte exterieur en sta stil bij het cleane en doordachte design. Het is een wonder het dat Apple steeds weer lukt om een apparaat terug te brengen tot zijn ware essentie. De Gaudiaanse opsmuk die het uiterlijk van andere laptops vaak teistert, tref je hier niet aan. Merk ook op dat je geen Intel-logo's en andere stickers van de behuizing hoeft te pulken, dat scheelt weer een half uur van je leven.

Designen is net schrijven: wat je weglaat is net zo belangrijk als wat je behoudt. Geen vrolijke biesjes, rijen flikkerende ledjes, verchroomde koelroosters en andere sneue Golf GTI-tuning dus. Maar wel de superhandige magnetische voedingsstekker, die je MacBook niet alleen beschermt tegen valpartijen maar ook als vanzelf op zijn plaats klikt. Een ladingsindicator op de accu, die meteen toont hoeveel prik er nog inzit. En ook de klep sluit magnetisch, dus geen slotje dat kapot kan gaan. Onzichtbare technologie die helpt, in plaats van zichtbare technologie die stoort.

Maar de echte schoonheid zit van binnen. Hmmm, OSX! Het sprookjeshuweljk tussen UNIX en Apple-userinterface-design, tussen rock solid computing en ultieme gebruiksvriendelijkheid, tussen The Beast & The Beauty. De aandacht voor detail is bijna pijnlijk: alles is mooi, handig en werkt meteen. Geen gedoe met instellingen, drivers updaten en eindeloos rebooten. De eerste verbinding via WLAN met WPA duurde bijvoorbeeld nog geen minuutje, sindsdien is het aanzetten en gaan.

Ik was in het begin wel bang mijn favoriete software te moeten missen. Onterecht, naar blijkt. Want alles wat je met Windows kan, kan je ook met OSX. Behalve computerspelletjes dan, maar die speel ik toch niet. Ik gebruik NeoOffice als kantoorpakket, OpenFTD om uit nieuwsgroepen te downloaden, VLC om DivX'jes en DVD's te bekijken, en natuurlijk Firefox. En wil je toch Windows draaien? Wel, zoals een andere reviewer reeds opmerkte: Apple-laptops zijn handsdown de beste Windows-machines. Maar ja, waarom zou je?